اى ديو سپيدِ پاىْ در بند              اى گنبدِ گيتى، اى دماوند

از سيم به سر يكى كُلَهْ خود        زآهن به ميان يكى كمربند

تا چشمِ بشر نبيندت روى            بنهفته به ابر چهرِ دلبند

تا وارَهى از دَمِ ستوران                وين مردمِ نحسِ ديو مانند

با شيرِ سپهر بسته پيمان            با اخترِ سعد كرده پيوند

چون گشت زمين ز جورِ گردون‏      سرد و سيه و خموش و آوند،

بنواخت ز خشمْ بر فلك مشت       آن مشت تويى تو، اى دماوند!

تو مشتِ درشتِ روزگارى             از گردشِ قرنها پس افكند

اى مشتِ زمين! بر آسمان شو      بر رى بنواز ضربتى چند

نى نى تو نه مشتِ روزگارى        اى كوه نِيَم زگفته خرسند

تو قلبِ فسرده زمينى                از درد ورم نموده يك چند

تا درد و ورم فرو نشيند                كافور بر آن ضِماد كردند

شو منفجر اى دلِ زمانه!              وان آتشِ نهفته مپسند

خامش منشين سخن همى گو   افسرده مباش خوش همى خند

پنهان مكن آتش درون را              زين سوخته جان شنو يكى پند

اى مادرِ سر سپيد، بشنو            اين پندِ سياه‏بخْت فرزند

بر كش ز سر اين سپيد مِعْجر       بنشين به يكى كبود اَوْرند

گر آتش دل نهفته دارى              سوزد جانت، به جانت سوگند

بر ژرف دهانْت سخت‏بندى             بر بسته سپهر زالِ پُرفند

من بند دهانت برگشايم              ور بگشايند بندم از بند

از آتش دل برون فرستم               برقى كه بسوزد آن دهان بند

من اين كنم و بود كه آيد               نزديك تو اين عمل خوشايند

آزاد شوىِ و برخروشى                ماننده ديو جَسته از بند

هُرّاىِ تو افكند زلازل                     از نيشابور تا نهاوند

وز برق تنوره‏ات بتابد                   زالبرز اشعّه تا به الوند

بِگْراى چو اژدهاى گَرزه                 بخْروش چو شَرزه شيرِ اَرغند

تركيبى ساز بى مُماثل               معجونى ساز بى‏همانند

از نار و سعير و گاز و گوگرد           از دود و حميم و صخره و گند

از آتشِ آهِ خلقِ مظلوم                 و از شعله كيفرِ خداوند

ابرى بفرست بر سرِ رى               بارانْش زهول و بيم و آفند

بشكن دَرِ دوزخ و برون ريز            بادَافْرهِ كفرِ كافرى چند

زان گونه كه بر مدينه عاد            صَرصَر شررِ عدم پراكند

بفكن ز پى اين اساس تزوير         بِگْسِل زهم اين نژاد و پيوند

 بر كُن ز بُن اين بنا، كه بايد          از ريشه بناىِ ظلم بر كند

زين بی‏خردانِ سِفله بستان          دادِ دلِ مردمِ خردمند

ملك‏ الشعراء بهار

وطن يعنی چه، يعنی دشت صحرا؟
وطن يعنی چه، يعنی باغ، بيشـــــه؟
وطن يعنی چه، يعنی شهر، خانه؟
وطن يعنی چه، يعنی كار، پيشـــــه؟
وطن یعنی همه آب و همه خاك
به گاه شیرخواری گاهواره
وطن یعنی پدر ، مادر ، نیاكان
وطن یعنی هویت ، اصل ، ریشه
وطن یعنی محبت ، مهربانی
وطن یعنی نگاه هموطن دوست
وطن یعنی قرار بیقراری
وطن یعنی هوای كوچه ی یار
نگاهی زیرچشمی ، عاشقانه
وطن یعنی غم همسایه خوردن
وطن یعنی زلال چشمه ی پاك
ستیغ و صخره و دریا و هامون
دنا ، الوند ، كركس ، تاق بستان
وطن یعنی بلندای دماوند
وطن یعنی شكوه اشترانكوه
وطن یعنی سهند صخره پیكر
وطن یعنی وطن استان به استان
كویر لوت ، كرمان ، یزد ، ساری
طبس ، بوشهر ، كردستان ، مریوان
اراك ، فارس ، خوزستان و تهران
وطن یعنی سرای ترك با پارس
بهشتی چشم را گسترده در پیش
وطن یعنی همه سازندگی ها
بریدن دست غیر از گردن نفت
وطن یعنی ز هر ایل و تباری
وطن یعنی دلیر و. گرد با هم
وطن یعنی سواران و سواری
همه یك جان و یك دل بودن ما
وطن یعنی دلی از عشق لبریز
وطن یعنی هنر یعنی سپاهان
وطن یعنی كتیبه در دل سنگ
وطن یعنی همه نیك و بهنجار
وطن یعنی شب رحمت ، شب قدر
وطن یعنی هم از دور و هم از دیر
وطن یعنی جلال مانده جاوید
هزاران نقش و خط مانده در یاد
نكیسا ، باربد ، افسانه و چنگ
سر و سرمایه های سرفرازی
به اوج علم و دانش رهنوردی
به بحر عشق و عرفان ناخدایی
وطن یعنی به فرهنگ آشنایی
وطن یعنی جهانی در دل جام
وطن یعنی همه شیرین كلامی
وطن یعنی نگاه مولوی سوز
وطن یعنی پیام پند سعدی
وطن یعنی هوا و حال حافظ
وطن یعنی تبیره ، دمدمه ، كوس
وطن یعنی شب شهنامه خواندن
وطن یعنی رهایی زآتش و خون
وطن یعنی زبان حال سیمرغ
وطن یعنی امید نا امیدان
وطن یعنی لگام و زین و مهمیز
وطن یعنی گرامی مرز تا مرز
وطن یعنی دل و دستی در آتش
وطن یعنی شبح یعنی شبیخون
وطن یعنی به دشمن راه بستن
وطن یعنی دو دست از جان كشیدن
زمین شستن ز استبداد و از كین
وطن یعنی اذان عشق گفتن
نماز خون به خونین شهر خواندن
سپاه جان به خوزستان كشیدن
وطن یعنی هدف یعنی شهامت
وطن یعنی شهید ، آزاده ، جانباز
وطن یعنی شكوه سرفرازی
وطن یعنی گذشته ، حال ، فردا
وطن یعنی چه آباد و چه ویران وطن يعنی چه،
يعنی رود دريـــــــا؟
وطن يعنی چه، يعنی كشت، ريشــه؟
وطن يعنی چه، يعنی آب، دانــــه؟
وطن يعنی چه، يعنی سنگ، تيشه؟
وطن یعنی همه عشق و همه پاك
به روز و درد پیری ، عین چاره
به خون و خاك بستن عهد و پیمان
سرآغاز و سرانجام همیشه
نثار هر كه دانی و ندانی
هر آنجایی كه دانی هموطن اوست
پرستاری ، كمك ، بیمارداری
در آن كو دل شكستن های بسیار
به كوچه آمدن با هر بهانه
وطن یعنی دل همسایه بردن
وطن یعنی درخت ریشه در خاك
ارس ، زاینده رود ، اروند ، كارون
هزار و قافلانكوه و پلنگان
شكیبا ، دل در آتش ، پای در بند
به دریای گهر استاده نستوه
ستیغ سینه در سنگ تمندر
خراسان ، سیستان ، سمنان ، لرستان
سپاهان ، هگمتانه ، بختیاری
دو آذربایجان ، ایلام گیلان
بلوچستان و هرمزگان و زنجان
وطن یعنی خلیج تا ابد فارس
ابوموسی و مینو ، هرمز و كیش
رهایی از تمام بندگی ها
صلای صبح ملی كردن نفت
وطن را پاسبانی ، پاسداری
وطن یعنی بلوچ و كرد با هم
لر و كرد و یموت و بختیاری
به دامان وطن آسودن ما
گره باف ظریف فرش تبریز
حریر دستباف فرش كاشان
تمدن ، دین ، هنر ، تاریخ ، فرهنگ
چه پندار و چه گفتار و چه كردار
شب جوشن ، شب روشن ، شب بدر
سده ، نوروز ، یلدا ، مهرگان ، تیر
ستون و سر ستون تخت جمشید
صبا ، كلهر ، كمال الملك ، بهزاد
سرود تیشه ی فرهاد در سنگ
ابوریحان و خوارزمی و رازی
ابونصر ، ابن سینا ، سهروردی
عراقی ، رودكی ، جامی ، سنایی
دُر لفظ دری را دهخدایی
وطن یعنی رباعیات خیام
عفاف عشق در شعر نظامی
حضور نور در شمس شب و روز
زبان پیوسته در پیوند سعدی
شكوه باور اندر فال حافظ
طلوع آفتاب شعر از طوس
سخن چون رستم از سهراب راندن
خورش كاوه و خشم فریدون
حدیث یال زال و بال سیمرغ
خروش و ویله گرد آفرینان
سواران قران و رخش و شبدیز
وطن یعنی حریم گیو و گودرز
روان و تن ، كمان و تیر آرش
وطن یعنی جلال الدین و جیحون
به اوج آریو برزن نشستن
به تنگشتان و دشتستان رسیدن
به خون گرم در گرمابه ی فین
وطن یعنی غبار از عشق رفتن
مهاجم را ز خرمشهر راندن
شهادت را به جان ارزان خریدن
وطن یعنی شرف یعنی شهادت
شلمچه ، پاوه ، سوسنگرد ، اهواز
وطن یعنی ز عالم بی نیازی
تمام سهم یك ملت ز دنیا
وطن یعنی همین جا ، یعنی ایران